मोरङका ७ गाविस पुरै पहाडी भूगोलमा छन्। विराटनगरको भू-भाग हेरेर ती गाविसका बारे अनुमान पनि अप्ठेरो छ। २०६४ वैशाख दोस्रो साता रमितेखोला गाविस यात्राका फोटामाथि आज ध्यान गयो। त्यो यात्रा जिल्लाका घुमघाम योग्य ठाउँका बारेमा खोजीका लागि थियो।
त्यसबेला याङशिला, पाटीगाउँ, सिंहदेवी, वारांगी, भोगटेनी, टाँडी र रमितेखोलालाई दुई साता लगाएर घुमिएको थियो। साथीहरु जिल्लाका स्थानीय तहका पर्यटकीय क्षेत्रको डिजिटल प्रोफाइलका लागि तथ्यांक र फोटा संकलनमा थिए। मेरो उद्देश्य उनीहरुको साथमा जाँदा नौला ठाउँ हेर्न पाइन्छ भन्ने थियो।
मेरो यो दोस्रो यात्रा थियो। यसअघि म भेडेटारबाट पूर्व धनकुटाको डाँडाबजार भएर पाटीगाउँ, याङशिला र वारांगी हुँदै लेटां झरेको थिएँ। त्यो यात्राले मलाई मोरङ तराई मात्रै होइन रहेछ भन्ने जान्ने मौका मिलेको थियो। धनकुटासँग जोडिएका भूभाग विकट थिए। कतिपय गाउँमा बाटो पुगेकै थिएन। विराटनगरमा उखरमाउलो गर्मीका बेला वैशाखमा पाटीगाउँ टेकियो। गुराँ फुलेका थिए, न्यानो लुगा अनिवार्य हुने चिसो थियो।
यो यात्रा दोस्रो थियो। फोटो खिच्न असाध्यै सोखका बाबजुद मलाई साह्रै धेर लेख्ने र लेखनयोग्य कथा टिप्ने बानी पनि परिसकेको थिएन। आफूले बोकेका फारामअनुसार साथीहरुले तथ्य तथ्यांक टिप्दै जाँदा म फोटो खिच्दै थिएँ।
कति घरमा बास मागेर बसियो। मास्तिर होटल नपाइने, होम-स्टेबारे जानेकाहरू नहुने। फेरि फेरि यस्तो यात्राको रहर लागे पनि समय त्यस्तो जुरेको छैन।
साथीहरू संजोग लुइटेल र वालकृष्ण पाण्डेसँगका ती यात्रामा धेरै फोटा खिचिएको थियो। केही सीडी खुल्दै नखुल्ने भइसकेछन्। पुराना फोटा जतन गरि राख्न पनि त अप्ठेरै छ।
रमितेको जौबारी पाँचथरको लिम्बाबाट नजिक पर्छ। यहाँ बाह्रैमास चिसो भइरहने रहेछ। इयर-फोन लाएर एफएम सुन्दै आलु गोड्दै गरेकी यी चेलिले भन्थिन् - 'यहाँ २१ वटा एफएम टिप्छ। फेरि-फेरि सुन्न पाइन्छ।' कता-कताका स्टेशन होलान् त्यो सोधिएन। तर, शैली रमाइलो लागेको थियो।
गाउँलेको खान्की सत्कार कति रमाइलो ! अलि मास्तिर उक्लेपछि गाउँलेका घरमा काँसकै थाल प्रयोग गरेको देखिने। दाल पिउन र जाँड पिउन उही सिलबरे डबका। खानाको थाल काँसका।
रमितेखोलामा पहाडका बीच खाल्डोजस्तो छ। वर्षैभरि पानी रहन्छ। त्यसलाई चुलीपोखरी भन्छन्। हामी गएका बेला धेरै ठाउँ गाउँले बाटो लैजाने तरखरमा देखिएका थिए। अब त ती भेगमा पनि गाडी आउजाउ गर्दो होला।
बास मागेको एउटा घरमा त्यो रात केटाहरू टुकीको उज्यालोमा यसरी पढ्दै थिए। अब त त्यो ठाउँमा पनि बिजुली पुग्यो होला। यिनीहरू डेढ घण्टा पैदल दूरिको स्कुल जाँदा रहेछन्। यिनका लागि डेढ घण्टा। हाम्लाई हिड्दा तीन घण्टा।
मुलुकलाई बिजुली छेलोखेलो कहिले हुने होला ? यसको उत्तर जटिल छ। केही साता अघिमात्रै भारतसँग बिजुली सम्झौता गरेको सुनियो। तर, पर्याप्त बिजुली कहिले हुन्न। हामीलाई सानैदेखि पढाइने 'नेपाल जलसम्पदामा संसारकै दोस्रो ठूलो मुलुक' झुट हो। भरपुर उपयोग कहिल्यै हुन सकेन। यसैको परिणाम हामीले खेप्ने लोडसेडिङ हुँदै हो।
