Chicken dispose

A technician was busy to examine chicken before dispose, at Animal Inspection Aouthorities office, Biratnagar. They nabbed 300kg chicken, which brought by smugling from India boarder. After Birdflue declear in India, chicken related all good bands to export-import.

Player's or ground's badluck

A group of sportsman ploughed the Myrter Stadium at Biratnagar on Tuesday. They claim government not responding for maintain ground.

रुमालभित्र अनुहार

यो तस्बिर २३ मंसिर २०६६ मा विराटनगरको हाटखोलामा लिइएको हो । मातृका यादव नेतृत्वको माओवादीले आफ्नो युवादस्ताको पहिलो अधिवेशन भन्दै गरेको सभामा यी युवा सहभागीलाई बसाउने , लाइन मिलाउनेमा तल्लिन थिए । यो फोटो ती सय एमएमको टेलिलेन्स उपयोग गरेर लिइएको हो । जनआन्दोलन-२ पछि कुनै पनि आन्दोलन, सभा, प्रदर्शन वा समान्य घटना । यसरी रुमालले अनुहार ढाक्नेहरु देख्न पाउनु गाहारो छैन ।

विदेशी आन्दोलनका दृश्यमा पनि ढुङ्गा हान्ने र तोडफोडमा अघि रहेकाहरु यसरी नै अनुहार ढाकेर मच्चिएको समाचार टेलिभिजनहरुले देखाउने गरेकै छन् । मोटरसाइकलमा हिडदा हावा र धुलोबाट जोगिन यसरी अनुहार ढाक्नु हितकर नै हुन्छ । तर, यो नौलो फेशनले ढाकिएको अनुहार सामान्यत राम्रो चिनारी मान्न सकिदैन । जे होस लगाउनेले लगाएकै छन् । यसरी लगाउनेहरुले पार्टीको शान बढाएका छन भन्ने नेताहरुको बुझाइ होला । अन्यथा किन यस्ताहरु प्रोत्साहित भएका छन् । आपराधिक मनोवृतिकाहरुलाई सितिमिति आफ्नो अनुहार अरुले नदेखुन भन्ने चाहना रहन्छ । त्यही मनोवृतिले उनीहरुलाइ प्रोत्साहित गरेको हुनुपर्छ

समाज अघि सर्दैछ कि पछि

कार्ल मार्क्सले सन १८४८ मा प्रकाशित गरेको कम्युनिष्ट घोषणापत्रको पहिलो अध्यायको सारमा लेखेका छन् 'अहिलेसम्मको सम्पुर्ण समाजको इतिहास वर्ग संघर्षको हो ।' उनले तर्क दिएका छन् 'पुरानो सामाजिक, आर्थिक प्रणालीसरह पूँजीवाद पनि आन्तरिक तनावको कारण विनाश भएर जानेछ । जसरी समान्तवादको स्थान पुजीवादले लिन्छ त्यसरी नै समाजवादले पनि पूँजीवादको स्थान ओगट्ने पालो निश्चय आउनेछ । अनि राज्यविहीन, वर्गहीन शुद्ध साम्यवादी समाजको निर्माण हुनेछ ।'
मार्क्सले प्रतिपादन गरेको द्वन्द्वात्मक भौतिकवाद भनिने वर्गसंघर्षको सिद्धान्तको जति समाजशास्त्रीले आलोचना गरे त्यति नै त्यो सिद्धान्तको पक्षमा वकालत पनि भएको छ । उनका अनुसार समाजमा दुइ वरग हुन्छन्- 'श्रमिक र मालिक ।'
समाजशास्त्रका विद्यार्थीले मार्क्सको 'दास क्यापिटल' अर्थात् 'पूजी' पुस्तकलाई पढेनन् भने अध्ययन अपूरो हुन्छ । कम्युनिष्ट पार्टीका नेता तथा कार्यकर्ताका लागि त यो पुस्तक 'श्रीमद्धभागवत गीता, कुरान वा बाइबल' सरहको श्रेणीमा पर्छ । मार्क्सले भनेका छन्- मालिकहरू श्रमको पूरा मूल्य दिन चाहदैनन् । अनि श्रमिकहरू आफ्नो अधिकारका लागि निस्कदा संघर्ष हुन्छ । त्यसबाट आउने सकारात्मक परिणामपछिको अवस्था समाजको उत्तम अवस्थाका रूपमा रहने भनाइ उनको सार हो ।
मार्क्सको सिद्धान्तका आलोचक समाजशास्त्रीहरूले समाजमा श्रमिक र मालिक पछि पनि एउटा वर्ग रहन्छ भनेका छन् । जसले दुवैसग सरोकार राख्छ । र, दुवैका असजिलाबाट प्रभावित हुन्छ भनेका छन् । समाजशास्त्रका व्याख्याताहरू बीचको मतमतान्तरलाई सम्बन्धित क्षेत्रका विज्ञ र विद्यार्थीले नै केलाउ"दा ठीक होला । तर, हाम्रो समाजले व्योहोर्दै आएको संघर्षको परिणाम सुखद हुने दिन कहिले आउला भनेर चिन्ता गर्नेका लागि प्रतीक्षा असहज बनेको छ ।
मार्क्सले भनेका कुरा आजभन्दा १ सय ६० वर्ष पुरानो हो । तर, समाज उनले भनेभन्दा फरक गतिमा मात्र कुदेको छैन । पूजीवाद पराजीत हुने अवस्थामा पुग्नुको साटो अझ मौलाएर आएको छ । मार्क्सको सिद्धान्तलाई शिरोपर गरेका देश, दल र अगुवाहरूमा परिवर्तन निरन्तर छ । के मार्क्सले भने जसरी साम्यवादले पूजीवादको ठाउँ लिन सक्ला ? यसमा तर्क सबैका आआफ्नै खालका होलान्, हुन्छन् । तर, साम्यवादी विचारधाराका समर्थकहरूले यो कल्पना गरेजस्तो सजिलो छैन ।
अझ हाम्रोजस्तो भूपरिवेष्ठित राष्ट्रका लागि यो अझ कठिन हुनसक्छ । परनिर्भरताको पराकाष्ठा व्योहोर्दै आएको हाम्रो मुलुक सबैखालका विकास निर्माण र बजेट चलाउन दातृ निकाय/राष्ट्र अनि ऋण दिने बैंकको मुख ताक्छ । विश्व बजारको बद्लिदो अवस्थासगै प्रभावित हुने हाम्रो विकास बजेटलाई कहिल्यै आत्मनिर्भर हुने अवस्था पुर्‍याउनु हुदैन । बरू मागेर खानुपर्छ भन्ने भनाइलाई हाम्रा नेताहरूले आत्मसात गर्दै आएका छन् ।
अहिले पेट्रोलियम मजदुरहरू आन्दोलनमा छन् । उपमहानगरभित्र होटल मजदुर-कामदार र व्यवसायी आन्दोलनमा छन् । २२ दलको सरकार छ । संविधानसभा निर्वाचनको परिणामले ठूलो पार्टी बनेको माओवादी सरकारबाट बाहिरिनेवित्तिकै आन्दोलनमा छ । राज्यको शासकीय स्वरूप र निर्वाचन प्रणाली कस्तो बनाउने भन्ने मतमतान्तर मंगलबार सिंहदरवारमा हात हालाहालको अवस्थामा पुगेको समाचार सुन्न पाइयो । धेरै प्रकारका आन्दोलन भोगेका हामी अहिले पनि यसको याम समापनको साटो मलजल भएर जाने रहेछ भन्ने ज्ञान पाउनमा व्यस्त छौं ।
एक दसक लामो सशस्त्र संघर्षका क्रममा गाविस भवनलगायत अन्य भौतिक संरचनामा क्षति पुर्‍याइदा माओवादीको भनाइ सुनिन्थ्यो- 'ध्वस्त भएपछि मात्र निर्माण हुन्छ ।' शान्ति प्रक्रिया सुरू भएको वर्षौंपछि पनि ती संरचना पुन बनिसकेका छैनन् । मुलुक पहिलेभन्दा पनि विकासमा पछि पर्दै आएको अवस्था छ । सधैंको उर्जा संकट कम भएर जानुको साटो अझ विकराल बन्ने छाट छ । नेताहरूले कहिले बुझछन् ? जनताको खस्कदो क्रय क्षमतालाई नजिकबाट नियाल्ने कसले ? हुनेहरूलाई थपिएको थपिएकै र नहुनेहरू सधैं रित्तिने अवस्थामा छन् । नया संविधान बनाउन जुटेको भनिएका दलहरू बीच सधैं सत्ताको हानाथाप छ । नेताका आफ्ना असन्तुष्टि सधैं जनताका मागको आवरणमा सत्ता मोहसग गाजिएको छ ।
मुलुकको सत्ता समीकरण र त्यसका लागि भइरहेका गतिविधिले समाज विकासको क्रमलाई अघि बढाउने छाट छैन । यसका लागि गम्भीर हुने बेला ढिलो हुदै आएको छ ।

कलकता- कोलकाता

मंसिर ११-१५ का चार दिन भारतको कलकता घुम्ने अवसर मिल्यो । यो यात्रामा धेरै अविस्मरणीय अनुभवहरु छन्। विराटनगरबाट जोगबनी हुँदै रेलमा १२ घण्टामा पुगिने रहेछ। 

महँगो बजार। भेटिने अधिकांशले नयाँ भन्ने जानेमा ठग्ने बानी। सार्वजनिक र सामरिक महत्त्वका स्थलमा तस्बिर खिच्न प्रतिबन्ध। बंगाली भाषाको बाहुल्य। 

यात्रा समग्रमा रमाइलो रहयो। धेरै कुरा त्यहाँ देख्दा हामीकहाँ किन कसैले यस्तो ध्यान दिँदैनन ? सरकार किन जनताका लागि सुविधा पुग्ने र दर्शनीय स्थल बनाउन ध्यान दिँदैन भन्ने लाग्यो। ती सबै फुर्सदमा लेखौंला। अहिलेलाई केही तस्बिरमात्र अपलोड गरेको छु।

 

***

हाम्रा र भारतका सहरहरुमा एउटा खास फरक भनेको दुरीको प्रष्ट अनुभव हुने। भारतलाई रेलले जोडेको छ। सहरतहरु फराकिला र लामो दुरी यात्राबाट मात्रै यताउता पुगिने। कोलकाता नै करिब २०० किमिको रहेछ। जता गए पनि ट्याक्सी, सार्वजनिक यातायात।

यहाँ एउटा अनुभव हुन्छ- कति धेरै मान्छे, कति फोहोर। घुम्ने ठाउँ छन्। ब्रिटिसले शासन गर्दाताकाका संरचनाहरु संरक्षण गरेर राखिएका छन्। ती संरचना नै अहिले घुमन्तेका लागि दर्शनीय स्थल छन्। 

केही ठाउँ पछि बनाइएका छन्। जता पनि पैसा लाग्ने, ठगहरुको जगजगी भएको सहर। 

***

त्यो फोटो 

माथि एउटा फोटो छ - पुलमा बस। यो कोलकाताको हावडा पुलमा सार्वजनिक यातायात हो। यो फोटो लिँदाको कहानी रमाइलो छ। 

हामी हावडा पुल नजिकै थियौं। ओम्नी भ्यानमा म पछाडि सिटमा थिएँ। चालकलाई मैले सोधेँ - ये ब्रिज का फोटो ले सकते हैं? 

- हाँ हाँ क्यों नही

- रेक्ट्रिक्सन होगा तो ?

- शौक से लिजिए । कौन क्या बोलेगा।

मसँग क्याननको अटोफोकस डिजिटल क्यामरा थियो। एलसीडी घुमाउन मिल्ने क्यामरा। मैले अन गरेँ। २/४ स्न्याप खिचेँ। अनि गाडीमा साथीहरुसँग कुराकानीमा व्यस्त भएँ। हामीलाई कोलकातामा विराटनगरकै कसैले गाडी व्यवस्था गरिदिएका थिए। ती को थिए भन्ने हाम्रो समूहका अग्रज मोहन दाईलाई थाहा थियो। कोलकातामा रेलबाट उत्रेपछि लिन आएको थियो त्यो भ्यान।

चालक गफाडी थिए। केहीबेरमै पुरानो चिनजान जसरी कुराकानी भएको थियो। उनले आफू कोलकातामा २०/२२ वर्षदेखि गाडी चलाइरहेको बताएका थिए। उनले जहाँ-जहाँ लैजान्थे, गाइड जसरी बताउँथे।

अचानक पछाडि एम्बुलेन्सजस्तो साइरन बज्यो। हेरेँ, प्रहरीको गाडी थियो। त्यो गाडीले हाम्रो गाडीलाई ओभेरटेक गर्‍यो। अनि केही अगाडि गएर बाटो छेक्यो। हाम्रो गाडीलाई प्रहरीले रोकिन संकेत गरे। 

दुई प्रहरी ओर्लिए। हाम्रो गाडीमा आए, मेरो क्यामरा खोसे। ड्राइभरलाई भने - तु बाहर आ।

चालक बाहिर निस्किए। हामी पनि बाहिर निस्कियौँ। मलाई एउटा प्रहरीले हपार्ने पारामा सोधे - फोटो क्यों लिया?

मैले भनेँ- यहाँ लेना मना था क्या ? हम तो बाहर से आएँ है, पता नहीं था। 

उनले मलाई उत्तर दिएनन्। रिसाएको भने देखियो। हाम्रो चालकतिर फर्कियो। उसको सटको कलर पक्रिएर थर्कायो - तेरे को तो पता था। बोला क्यों नहीं?

चालक उत्तर दिनै नसक्नेगरी आत्तिएको थियो। पाहुना टोलीसँग कम्फर्टेबल हुन शायद चालकले लापरवाही गरेको थियो। उसले हामीलाई ढाँटेको थियो। उसले प्रहरीलाई हात जोड्यो र, भन्यो - बाहर का गेस्ट है साब। छोड दिजिए।

-फाइन लगेगा, थाना चलना होगा

-छोड दिजिए साब, ये नये लोग है

-चल चल गाडी चला। तु हमारे पिछे आ। 

हाम्रा टोलीका अग्रज मोहन दाईले प्रहरीलाई भन्नुभयो - देखिए हम लोग प्रेस से हैँ। 

त्यसपछि भने प्रहरी केही नरम भए। 

- आप को पता होना चाहिए, ये जगह फोटो लेना मना है

- पता नही था, मगर प्रेस को तो रेट्रिक्सन नही होना चाहिए।

- आप लोगों का आइडी है ?

मैले मेरो प्रेस पास देखाएँ। ती प्रहरीले  लिए, ओल्टाइपल्टाइ हेरे।

- ठिक है आप लोग हमारी गाडी के पिछे फलो करते आओ।

-क्यो ?

- क्यों क्या ! कुछ प्रोसिजर है जो थाने मे होगा।

हामीहरु उनीहरुका पछि जान तयार भयौँ। गाडी अघि बढ्यो। केही अघि बढेपछि फेरि रोक्ने संकेत भयो। अघिपछि दुवै गाडी रोकिए। एउटा प्रहरी उत्रिएर आयो, मेरो आइडी कार्ड फिर्ता दियो। 

अनि भन्यो - आप लोग जाओ। 

यति गलफतीपछि सवालजवाफका लागि कसैको मुड थिएन। हामी बोलेनौँ। ट्याक्सीचालकलाई भन्यौँ- चलिए आगे लिजिए।

खासमा त्यो बेला लिएका फोटा कुनै विशेष प्रयोजना प्रयोगका लागि थिएनन्। नखिचेको भए पनि केही जान्थेन। खिचे पनि ती कतै अर्थपूर्ण तवरले प्रयोगमा आएनन्।

***

कोलकाता घुमघामका लागि रमाइलो रहेछ। साइन्स सिटी, इको पार्क, इन्डियन म्युजियम, कालीघाट देवी मन्दिर, भिक्टोरिया मेमोरियल, हुगली नदी किनारमा अवस्थित बेलुर मठ, पार्क स्ट्रिट। यी ठाउँ घुमघामका लागि रमाइलो हो।